Once upon a Wednesday Night

Translated from the original in Papiamentu: ‘Un dia anochi Djarason’

 

I give you twenty and four roses

Twenty three of which are red

One for every Wednesday night I’ve known you

and that I’ve had the humble honour

to be aware that you exist

I lacked however yet the courage

to let you know my heart is yours

 

One of the twenty four is white,

white for harmony and hope

That is the one that’s for today,

the twenty and fourth Wednesday

after the one when I first saw you.

Today I finally decided

to just come by, knock on your door

and tell you how I feel

 

I want you to know what your eyes do to me;

How every time I see you

and dare to look into their big bright blue

I can’t help but hope

that someday soon that Wednesday night will come

when I know it’s not a dream

and that I really am in love.

 

© Jairo Lobo, on board ms Maasdam,

Atlantic Ocean, 11 July 2007

 

Courage

If only I had courage like you do.

If only I was truly brave like you

If only I would be as true as you,

I’d find the strength somewhere

to tell you that I love you

and that all this would make more sense to me

if only I could have the chance

to share my dreams with you

© Jairo Lobo, on board ms Maasdam,

Atlantic Ocean, 09 July 2007

Skondí den blou

[Poem – Papiamentu; written on one of my transatlantic journeys working for Holland America Line]

Den nòrt tin bia laman ta bèrdè;

den sùit laman sa ta shinishi

Pero nèt meimei semper e ta blou

 

Karisiando pèrla di Karibe,

kurason di mundu mes e ta.

Sin pèrmit ba kana drenta

I sin pèrmit ba kana bai

Sin sa ta kuantu ba kambiami

Sin sa ta ken mi tabata

 

Den nòrt tin bia laman ta bèrdè;

den sùit laman sa ta shinishi

Pero nèt meimei semper e ta blou

 

Den bo wowonan e ta.

Den bo wowo mi ke ta.

Nabegando den e blou profundo,

mi ke tribi deskubrí e mágiko lugá

ku kada hòmber semper

lo intentá di konkistá.

 

Den nòrt tin bia laman ta bèrdè;

den sùit laman sa ta shinishi

Pero nèt meimei semper e ta blou

 

Ba sera konosí k’un otro

I un otro mas a enamorá

Kontami kiko t’e sekreto

den bo wowonan wardá

Pasobra kada bia ku kasi m’a hañ’é

Ya kaba atrobe ba skond’é

 

Den nòrt tin bia laman ta bèrdè;

den sùit laman sa ta shinishi

Pero nèt meimei semper e ta blou

 

Karisiando pèrla di Karibe,

kurason di mundu mes e ta.

Einan m’a krea pa nos dos un haf;

trahá di un meskla delikado

di amor, i di pashon i di sinseridat.

I den e haf ei lo mi warda,

sperando ku pasenshi bo regreso,

bo regreso pronto den mi kas

 

© Jairo Lobo, a bordo di ms Maasdam,

oséano atlántiko, 30 di yüni 2007

Lágrimas Perdidas

Perdí ayer mis lágrimas a noche

Llorar querría yo, simplemente no lo pude

Andaba buscando en la madrugada

el agua de mis ojos.

Amaneció esta mañana

y por ninguna parte encuentro

el poder de llorar

 

Dice siempre mi mamá

que debe uno guardar sus lágrimas

para cuando de verdad las necesita

Quizás nunca antes querría comprenderlo,

pero así hoy resultó que ya las he gastado

ya que por ninguna parte encuentro

el poder de llorar

 

Justamente hoy

que no me queda ya ni una lágrima de dar

decidió tu corazón de no cargar el peso más

Despidió tu alma de tu cuerpo,

liberándose para la eternidad

del dolor insoportable

de ser el ser que no serás

 

Tanto extraño estar contigo

Cuánto te querría enseñar

la historia, presente y futuro

de la herencia ser humano

como lo he sentido yo

 

Prométeme que siempre estarás conmigo

Enséñame cómo darte la esencia de mi ser

Abre tu corazón,

para que se abra a ti también el mío

Demuéstrame la honestidad más pura de tu alma,

para que sea honesta de verdad la mía también a ti

 

Quiero llorar por ti

Quiero llorar por mí

Quiero llorar contigo, juntos

pero por ninguna parte encuentro

el poder de llorar

 

Ni por mi actual tristeza

y ni misma por mi eterna desolación

se presentan a mis ojos

las lágrimas perdidas

ay, por ninguna parte encuentro

mi poder de llorar

 

© Jairo Lobo, ms Maasdam, Océano Atlántico, el 21 de diciembre del 2006

Vortex

Many do exist, right?

I mean it’s true, we all do

You, me, him, her…

We all exist, without a doubt

But do we live? Do I live?

Being dragged through life

by my own ignorance to see

that what I least desire

is what I most proclaim

 

Regarding my senses

as mere parts of my body

without extension to my soul

My body alien to my own existence

My mind and heart lost

in constant everlasting turbulence

Anxiety? It’s in my mind…..

Pain and fear?

Products of my own refusal

to cease existing only

and start living finally

 

Life, a God-given gift?

or maybe a Goddess-given gift?

Or maybe none of the above?

My existence I do thank to greater powers,

Yes………I believe so

Yet, what I choose to do with that existence

is entirely up to me

I for one do choose to live

 

Care to join me?

 

© Jairo Lobo, Den Haag, March 2003

Ik weet het nu

Altijd daar en toen en hier en nu

en toch nergens,

zonder tijd en zonder ruimte

Gewoon heel echt en puur

Het besef dat wat ik nu zie

er altijd al was

Ik rook het niet, proefde het niet

Ik luisterde, maar hoorde niets

Niet zichtbaar, ook niet tastbaar

maar daar en hier

precies waar ik nu ben

Het was er al en is er nog. Ook ik.

 

Wij kwamen nader tot elkaar

misschien juist omdat we dat niet zo bedoelden

Buiten de proportie van structuur en kader

Nadenken? Waarover?

Organiseren? Wat dan?

Plannen? Met welk doel?

 

Een eenheid die nou juist bestaat,

omdat hij niet aanwijsbaar is

Of ik er mijn vinger op kan leggen?

Ik betwijfel het ten zeerste

Of ik door die andere bril kan zien?

Misschien, ik wil het graag eens doen

 

Als een ongeleid projectiel

ten dienste van de drang naar status

Radeloos onmachtig, het is voorbij

Waarheen? Naar wie? Naar wat?

Strategie, ja! Oh nee, procedure…

Of toch niet?

Nee vorm, ja de vorm, dat was het.

Hè! Verdorie!

 

Dit wil ik niet. Echt niet!

 

Ik blijf niet hier, niet nu

simpelweg omdat ik placht te weten…..

…althans … weten? Nee, voelen!

dat wat echt is, echt is.

Geen gelul, gewoon flex.

© Jairo Lobo, Den Haag, 11 maart 2003

Eigenlijk niet

Hallo, Hallooooo!

Ben je daar?

Ja ik ben er.

Ben je er?, waar dan?

Ik zie je niet

Zie je me niet?

Ik sta hier, kijk dan!

Zie je me niet?

Ik zie je niet

Wat zeg je? Ik hoor je niet

Ik hoor je niet!

Hoor je me niet?

 

Hallo, Hallooooo!

Hoor je me?

Wat zeg je? Ik versta je niet.

Luister je wel?

Hoor je wat ik zeg?

Wat zeg je dan?

Wat?

Ik snap er niks van

Luister dan ook

Je snapt me toch wel?

Huh.. zei je iets?

Nou ja, wat is dit…. Wat is dit echt?

Wat?

 

Hallo, Hallooooo!

Heb je ‘t tegen mij?

Ja jou ja.

Wie?

Jou, ik heb het tegen jou

Tegen wie? Tegen mij?

Wie?

Jij

Wie ik?

Wat?

Nee, ik bedoelde eigenlijk

Hoezo? Wat wil je nou?

Ja DUH!

Van mij?

 

Hallo, Hallooooo!

Nee, niet jij, hij!

Welke?

Die daar?

Nee, nee, natuurlijk niet

Oh ja, ik snap het al

Maar huh?

Jij bedoelde toch dat ik

Nee, niet jij, IK!

 

© Jairo Lobo, Den Haag, februari 2003

Waarschijnlijk

Waar moet ik kijken?

Hier, daar, waar?

En als ik kijk,

Waar moet ik dan naar kijken?

Dit, dat, wat?

 

Als ik het niet zie,

moet ik dan ergens anders kijken

of moet ik daar naar iets anders kijken?

Juist ja

 

En als ik het nou zie,

hoe weet ik dat ik het juiste zie?

Oh, dus ik moet gewoon daarheen kijken

Ja ja, ik snap het al.

 

Als ik dus daarheen kijk, dan zie ik het?

Ja

Wat zie ik dan?

Ja dat dus

Oh dat dus. Ja ja

Als ik daar kijk, zie ik dat dus?

En als ik nou hier kijk, zie ik dat dan ook

of zie ik dit dan?

Aha. Ja ja.

En als ik dus hier kijk, dan zie ik dat niet?

Of zie ik dit niet als ik daar kijk?

Maar als ik nou hier kijk en dat ook zie?

Zou ik dit dan ook zien als ik daar kijk?

Of toch niet?

Wel? Oh, dus toch?

He he, nou snap ik het.

 

Goed, nogmaals

Waar begin ik ook alweer te kijken?

Oh ja, daar. Waar? Hier ja

Daar is het dus niet?

Wat is daar niet?

Nee, alles is daar

Alles is waar?

Ja, alles is waar

Maar als alles waar is,

Waar is alles dan?

 

© Jairo Lobo, Den Haag, februari 2003

Loos

Wat is er loos?

 

Loos, geruisloos,

niet de minste verroering

geen spier die zich verrekt

zonder opzien of protest

 

Loos, zinloos,

zonder enige rede

je hebt er niet om gevraagd

maar het is toch gebeurd

 

Loos, genadeloos

zonder pardon, zomaar

zonder iets of iemand te ontzien

volledig verrast, direct en hard

 

Loos, hulpeloos,

niemand die je hoort of ziet

elke poging tot wederkeren

is volstrekt, compleet vergeefs

 

Loos, hopeloos,

ellendig, beroerd, slecht

niet het geringste zicht op een gunstige afloop

wat ga je nu nog beginnen?

 

Loos, liefdeloos,

geen tederheid, geen medegevoel

alleen, eenzaam, in de steek gelaten

niet eens een plek in iemands hart

 

Loos, uitzichtloos

waar is nu nog de kans tot ontsnapping?

geen uitgang, benauwd, geen licht

de horizon vervaagt en verdwijnt

 

Loos, levenloos

volledig levenloos……..dood.

© Jairo Lobo, Den Haag, 30/09/2002

Ja ik wil

Ja ik wil

Ik wil bezinning, verandering, verademing

Niet langer de illusie van die wereld

waar ik geen deel van uit wil maken,

maar die ik zelf in stand houd

 

Ja ik wil

Ik wil lachen, schreeuwen en huilen

Ware ervaringen delen met echte mensen,

zonder onnodig overbodige inspanning,

die uiteindelijk leidt tot zinloos geblaat

 

Ja ik wil

Ik wil zien, voelen, waarnemen

Ik voel nog liever ondragelijke pijn,

die tot in de haren op mijn tenen doordringt,

dan niets te voelen, helemaal niets

 

Ja ik wil

Ik wil rennen, springen en dansen

Echt vrij zijn, vrij in lichaam en in geest

volledig los van elke inhoudloze verplichting

aan al die dingen waar ik toch niets om geef

 

Ja ik wil, echt!

 

© Jairo Lobo, Den Haag, 27/09/2002