305630_3048778614259_1555153810_n

 

Tussen alle ‘wij’ en ‘zij’ discussies voel ik me de laatste tijd vaak ontheemd in Nederland. De heersende algemene opvatting schijnt te zijn dat het uitgangspunt voor omgang met elkaar is dat er mensen ‘van hier’ zijn (en die zijn wit) en mensen die ‘niet van hier’ zijn. Dat zijn allochtonen, die zijn zwart. Autochtoon is gelijk aan wit en allochtoon is gelijk aan zwart. Ook de mensen die tegen racisme zijn en daarvoor in de bres springen, doen dat toch vanuit het onderscheid tussen ‘wij’ en ‘zij’. Er worden dan ‘gelijke kansen’ gecreëerd voor ‘hen’ (ik dus in dit geval). En dat is precies waar de schoen wringt: het feit dat we eerst (op basis van de huidskleur) bepaald hebben dat er verschillende soorten Nederlanders zijn en dat we daarnaar handelen. Zelfs met alle goede bedoelingen van de wereld. Er wordt eerst afstand gecreëerd door te classificeren en vervolgens vinden we het gek dat er geen integratie plaatsvindt. Toen ik op Curaçao als kind leerde over de ‘hokjescultuur’ in Nederland, dacht ik altijd te weten wat er bedoeld werd. Maar ik begin nu pas echt goed te beseffen hoe diep dat in de aard van ‘de autochtone Nederlander’ geworteld is en het maakt me soms verdrietig.

Vandaag kwam ik deze klassenfoto tegen van mijn derde klas op de basisschool. Geen privéschool, geen International School, gewoon een openbare basisschool. Als ik het in de Nederlandse hokjes zou moeten indelen, dan zaten er in mijn klas dus Negers, Portugezen, Hindoestanen, Arabieren, Indianen, Chinezen, Joden, blanke ‘autochtone Nederlanders’ (waarvan de meeste overigens op Curaçao geboren zijn!) en dan nog een heleboel bruine mensen die niet in een van de hokjes passen, waaronder ik. Hier in Nederland zouden die ‘gewoon zwart’ zijn. Allochtonen in elk geval, verder maakt het eigenlijk niet zoveel uit wie ze zijn.

In mijn klas bestond dat sentiment, dat uitgangspunt, die blijkbaar zeer normale Nederlandse opvatting, überhaupt niet. Er was geen Hindoestaan of Portugees of Arabier, er waren Karuna en Marianella en Farid. Ik wist van iedereen de voornaam en de achternaam en die ken ik tot de dag van vandaag nog steeds. Ik wist waar ze woonden en ik ben bij allemaal weleens thuis geweest. Ik ken van allemaal de ouders en heb mij in al die huizen altijd thuis gevoeld. Ik heb met een aantal van mijn klasgenootjes ook nog op de middelbare school gezeten en samen werden wij volwassen. Samen! Ik ben op Marianella’s Eerste Heilige Communie geweest, bij Karuna op haar quinceañera en op Roderick’s Bar Mitzvah. En dat waren allemaal gewoon feestjes. Leuke feestjes, thuis bij lieve ouders. Op geen enkel moment stond ik stil bij het feit dat er een Joods was, een Katholiek en een Hindu.

Ik ben op Curaçao geboren, mijn vader ook en mijn moeder in Suriname. Mijn vader’s vader is Surinamer, van Joods Portugeze en inheems indiaanse origine. Mijn vader’s moeder was half Chinees en half creools van West-Afrikaanse en Friese afkomst. Aan mijn moeder’s kant kwam mijn oma uit Yogyakarta op Java in Indonesië en mijn opa uit Suriname, ergens ver waarschijnlijk nog van Schotse afkomst. Ik ben opgegroeid op Curaçao tussen de mensen op deze foto. Ik heb in Nederland gestudeerd, in Mexico stagegelopen en voor Holland America Line vier jaar lang over de hele wereld gevaren en gewerkt met mensen uit zeker twintig verschillende landen. Dus als ik hier in Nederland per se in een hokje moet, dan zullen ze toch echt eerst een apart nieuw hokje voor mij moeten maken. Het moge in elk geval duidelijk zijn dat ik niet ‘gewoon zwart’ ben.

Advertisements

You know that daunting task of climbing the corporate ladder? Well, I’ve changed my perspective on that for quite some time now. These days I just take the winding stairs up, enjoy the view while I’m up there and then slide down the fire pole, all the way back down. I go for a nice walk around the block and when I’m refreshed, I do it all over again. Why? Because you learn a lot when you’re out on the street with both feet on the ground. And besides that… it’s fun! 🙂

So I deactivated my Facebook account today. Note: deactivated, not deleted. I guess that was just one step to far to take at this time. Despite the serious withdrawal symptoms that my body and mind are displaying right now, I do think this newfound vast nothingness will be good for me… perhaps I’ll get used to it sooner than I think. And who knows, I may even set a trend. After all, I did have 1,250 friends who might come looking for me offline now. 😉

PERSBERICHT – namens Teatro KadaKen.

Vanaf dit nieuwe schooljaar brengt Teatro KadaKen haar nieuwe productie De Ballade van Pluisje naar de scholen voor middelbaar onderwijs. Het stuk van Albert Schoobaar is een indringende klassenvoorstelling geworden die vergezeld gaat van een educatief traject. De première is op 9 en 10 augustus 2013. Voor beide voorstellingen zijn nog kaarten beschikbaar.

De Ballade van Pluisje gaat over de 15-jarige jongen Newton – bijnaam Pluisje – met wie iets ergs is gebeurd. Zijn ouders Enid en Orlando willen hun verhaal kwijt en besluiten in gesprek te gaan met alle jongeren van Curaçao. Ze weten heel goed wat ze willen overbrengen aan de klassen die ze bezoeken. Maar wanneer ze eenmaal in het klaslokaal staan, gebeuren er onverwachte dingen.

Door het stuk wil Teatro KadaKen in gesprek komen met jongeren, zoals ze dat in de afgelopen jaren ook deden met Tisha (2012) en De deconstructie van Edsel K. (2009). Theater blijkt een zeer geschikte vorm om dat te doen, omdat het de jongeren in staat stelt zich te identificeren met de zeer herkenbare dilemma’s die in het spel worden gepresenteerd. In dit stuk zijn belangrijke thema’s aandacht voor elkaar hebben, de keuzes die je maakt om gelukkig te zijn en de consequenties van de keuzes van ouders voor hun gezin. Enid en Orlando zijn Newton/Pluisje ergens in hun drukke leven kwijtgeraakt. Hoe heeft dat kunnen gebeuren? Hoe had het voorkomen kunnen worden? Wat had Newton zelf anders kunnen doen?

De Ballade van Pluisje wordt gespeeld door Meliza Garmes, Verlon Donker en Benjamin Martis. Tekst en regie zijn in handen van Albert Schoobaar. De productie is mogelijk gemaakt dankzij een bijdrage van Het Fonds Podiumkunsten, Stichting Doen, Mondriaan Fonds en het Prins Bernhard Cultuurfonds Caribisch Gebied.

Aanstaande vrijdag en zaterdag 9 en 10 augustus gaat De Ballade van Pluisje in première in Skol Avasá Amador Nita. Begintijd op beide avonden is 20.00 uur. De voorstelling is geschikt voor volwassenen en jongeren vanaf 12 jaar. Kaarten kosten Nafl. 20,00 en zijn verkrijgbaar bij Mensing’s Caminada.