#jesuis ‘A Little Bird’

13094260_1033879540025081_7245203508345946767_n

Jullie zullen het waarschijnlijk aan mijn likes en shares wel hebben gemerkt de afgelopen week, maar bij dezen dan nog even ‘met zoveel woorden’… Ook bij mij is de Orlando massamoord hard binnengekomen. Anders dan de aanslag op Charlie Hebdo, of de bioscoop, of die in Israël of Syrië, of die in Charleston. Is dat egoïstisch van mij? Wellicht, maar dit keer was ik voor het eerst ‘one of them’. En de foto’s van de vele kleine en grote wakes die overal ter wereld gehouden zijn, op al die foto’s zag ik mezelf. Keer op keer opnieuw. Ik stond overal. Deze testimonial van Janneke Schotveld beschrijft ongeveer wat er de afgelopen week allemaal door mij heen gegaan is. Eerst was ik niet van plan om er openbaar iets persoonlijks over te schrijven. Dat doe ik zelden. Ik reageer op heel veel dingen, ik share dingen, ik uit me kritisch over de politiek en over het gebroken kapitalistische systeem. Maar over mijn innerlijke belevingswereld lezen jullie zelden. Je kunt natuurlijk altijd je eigen conclusies trekken bij de dingen die ik deel en like, maar je weet niet echt hoe ik me voel. En om eerlijk te zijn, ik weet het zelf ook niet. Ik weet wel dat ik heel blij ben met een familie en vrienden die het inmiddels normaal, goed en leuk vinden. Jai is gay… dat weten we allemaal, hoeven we verder geen woorden aan vuil te maken. En dat is nou precies wat ik me de afgelopen week constant heb afgevraagd. Zijn er al voldoende woorden aan vuil gemaakt? Of schoongemaakt? En als we er meer woorden aan besteden, verandert dat iets?

Janneke zegt: ‘we zijn er nog lang niet.’ Ik vraag me echter af of we ‘er’ ooit zullen zijn en of dat het streven zou moeten zijn. Waar is ‘er’? Wat is dat voor een plaats, tijd of situatie? Wanneer weten we dat we ‘er’ zijn? Volgens mij bestaat ‘er’ niet. Alleen ‘nu’ bestaat. Het gaat met gay acceptatie net zoals met alle andere dingen in het leven: in golven. We dachten ook dat racisme inmiddels wel uit Nederland verbannen was. Dat was het waarschijnlijk ook (een tijdje), het is alleen weer teruggekomen. We gaan volgens mij niet per se ‘vooruit’ naar één plek, één toestand. We gaan omhoog en omlaag. In conjunctuur.

Ik denk dat LGBTQ+ zijn net zo is als vele andere natuurlijke hoedanigheden. Het is een werkelijkheid, die is er gewoon. Net zoals vogels. Niemand staat stil bij het bestaan van vogels, of de acceptatie van vogels. Je kunt vogels lastig vinden, je kunt schelden als ze je autoruit vol schijten, of je hoofd… je kunt ook vogelaar zijn en elk weekend met je verrekijker de bossen in omdat je vogels zo ontzettend prachtig vindt. Maar je vraagt je nooit af of vogels wel bestaansrecht hebben, of het volgens God mag of niet, of het schade toebrengt aan de heiligheid van het huwelijk. Ze zijn er gewoon. Wij ook…

#jesuisJai #jesuisGay #bonsiman! 😀

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s